Het
waargebeurde verhaal over een Joodse en een Duitse vrouw die verliefd op
elkaar worden tijdens het hoogtepunt van de Holocaust. 1999, Duitsland, 121 minuten |
|
|
|
|
Indien je vergeten bent hoe het was om vijftien te zijn, in deze film over de relatie tussen de gevoelige, kwetsbare Claude en haar mooie, bijdehante vriendin Ellen, komt het weer allemaal naar boven. De film die gemaakt is in de straten van New York, doet je denken aan de ongezoete versie van MTV’s “My So Called Life”. De grens overschrijdend tussen seksualiteit en vriendschap, tussen ontdekking en levenslange spijt, ontdekt Claude wat het inhoudt om volwassen te worden. 1997, Engeland, 90 minuten |
|
|
|
|
Een ontroerende film over Anne die na de dood van haar vader een nieuw leven in Canada begint. Van iedereen eist zij een onvoorwaardelijke liefde, in het bijzonder van Alix, een kinderpsychologe, met wie zij in een liefdesrelatie verwikkeld raakt. 1985, Canada, 115 minuten |
|
|
|
|
1958, twee jaar na de Hongaarse opstand. Een jonge journaliste raakt verwikkeld in een politiek geladen conflict met haar hoofdredacteur en in een relatie met een getrouwde, vrouwelijke, collega. Haar gevecht tegen de beperkte journalistieke en persoonlijke vrijheid wordt haar fataal. Een gevoelige en integere film over een tragisch aflopende liefdesrelatie tussen twee vrouwen in Hongaars journalistenmilieu van de jaren vijftig. Politieke verwarring en censuur, een nog vijandige houding van de maatschappij en problemen met zelfacceptatie leiden ertoe dat Eva zich tenslotte laat neerschieten door de grenspolitie en Livia een moordaanslag van haar man net overleeft. 1982, Hongarije, 107 minuten |
|
|
|
|
Pa heeft genoeg van zijn grond. Decennia lang heeft Jason Robards het bloeiende akkerland van zijn vader en zijn grootvader bewerkt en hij is klaar om het stokje aan zijn drie dochters over te dragen. Michelle Pfeiffer en Jessica Lange zijn er klaar voor, maar de jongste, advocate Jennifer Jason Leigh, twijfelt. Dan hoepel je meteen maar op, reageert de autoritaire pater familias abrupt. 1998, Verenigde Staten, 97 minuten |
|
|
|
|
1999, Canada 95 minuten |
|
|
|
|
Drie jonge meisjes die naar Hollywood trekken om daar ontdekt te worden. Russ Meyer (bekend als 'King of Nudies' en 'King of Tits') wilde met deze film niet alleen een satire maken, maar ook een serieus melodrama, een rock musical en een komedie. 1970, Engeland, 109 minuten |
|
|
|
|
1996, Engeland, 107 minuten |
|
|
|
|
Boys don't cry is gebaseerd op waargebeurde feiten die zich in 1993 afspeelde en de hele VS schokte. 1999, Engeland, 118 minuten |
|
|
|
|
Boys on the Side is een film over samenhorigheid en bovenal een film over vriendschap. De drie vrouwen met elk zo hun eigen typische kenmerken en hun eigen grote en kleine probleempjes vullen elkaar op een dergelijke manier aan dat ze eigenlijk iets vormen waar ze elk zo'n behoefte aan hebben: een familie. 1995, Engeland, 112 minuten |
|
|
|
|
2000 |
|
|
|
|
1997, Engels, 105 minuten |
|
|
|
|
De Indiase Reena is fotografe en openlijk lesbisch. Daardoor ligt ze vaak overhoop met haar nogal traditionele moeder. Als blijkt dat haar zus Sarita geen kinderen kan krijgen, realiseert Reena zich dat zij voor het eerst van haar leven iets kan, wat haar zus niet kan: zwanger worden. Ze biedt dan ook aan om draagmoeder van de baby te worden. Reena's vriendin Lisa vindt negen maanden meezwangeren niet zo'n probleem. Maar het wordt pas echt ingewikkeld als Sarita twijfels krijgt over deze constructie en Reena de baby wil houden. Veel scènes met een knipoog naar het lesbische leven, zoals de jongere potjes die bij Reena in huis wonen, het geknoei met sperma om Reena zwanger te maken en de exen die je eeuwig weer tegenkomt in de 'scene'. Aanrader voor wie zin heeft in een feel good movie! 2001, Verenigde Staten, 92 minuten |
|
|
|
|
1992, Verenigde staten, 102 minuten |
|
|
|
|
1995, Engels, 92 minuten |
|
|
|
|
1986, Engels, 89 minuten |
|
|
|
|
1993, Engels, 89 minuten |
|
|
|
|
Dat blijkt niet helemaal te kloppen, maar Dorothée beleeft er wel allerplezierigste avonturen. Met Dominique, die zich aanbiedt als zusterlijke vriendin. Met Susie Sexpert, die haar de weg wijst naar een lesbische stripbar. En met Ramona, die haar de dag en nacht van haar dromen schenkt... Dorothée is weer eens naïef geweest. Maar ze kan gelukkig nog lachen om zichzelf! 1988, Duitsland, 85 minuten |
|
|
|
|
Dan verneemt hij van zijn dochter Connie (Tara Reit) dat zijn andere dochter Dee Dee (Kate Hudson) die gaat trouwen, dit eigenlijk beter niet zou doen, want ze is lesbisch en verliefd op haar bruidsmeisje Marilyn (Liv Tyler). Als de trouw in het water valt en Bree iemand blijkt te zijn die zich niet wil binden, voelt hij zich zo gekwetst dat hij wegvlucht. 2000, Engels, 121 minuten |
|
|
|
|
2000, Engels, 66 minuten
|
|
|
|
|
1999, Frans, 94 minuten |
|
|
|
|
1992, Canada, 85 minuten |
|
|
|
|
1996, Engels, 98 minuten |
|
|
|
|
1991, Engels, 125 minuten |
|
|
|
|
1998, Zweden, 89 minuten |
|
|
|
|
1994, Frankrijk, 103 minuten
|
|
|
|
|
1994, Engels, 85 minuten |
|
|
|
|
1996, Engels, 98 minuten |
|
|
|
|
1998, Engels, 96 minuten |
|
|
|
|
2000, Engels, 96 minuten |
|
|
|
|
Immacolata is moeder van een achtjarige dochter en heeft een slecht lopende slagerswinkel. Concetta werkt op het land, is lesbisch en komt daar openlijk voor uit. Ze leren elkaar kennen in de gevangenis waar ze, na het plegen van een misdrijf, beiden een straf uitzitten. Eenmaal weer op vrije voeten blijven ze geliefden en Concetta trekt zelfs bij Immacolata in. Immacolata heeft een vrijer idee over hun relatie; ondanks haar gevoelens voor Concetta blijft ze ook een seksuele relatie met een man onderhouden. Zodra Concetta ontdekt dat haar vriendin zelfs zwanger is, wordt ze niet alleen ontzettend jaloers maar ook bang voor de toekomst. Concetta ziet maar één oplossing. 1980, Italië, 92 minuten |
|
|
|
|
1998, Engels, 100 minuten |
|
|
|
|
1987, Engels, 82 minuten |
|
|
|
|
Twee vrouwen van middelbare leeftijd worden verliefd op elkaar; de soms eenzame wiskunde lerares Dinah wordt verliefd op Carly, de licht gekreukelde en zeer getrouwde secretaresse van de school. En het leuke is dat Carly prompt als een baksteen voor Dinah valt. 1997, Engels, 108 minuten |
|
|
|
|
Een prachtig, sensueel, liefdesverhaal tussen drie vrouwen van drie generaties waarin vriendschap en liefde onder druk komt te staan van heftige jaloezie. Zowel de hoofdpersonen als de kijker worden gedwongen na te denken over alle dimensies die liefde kan hebben. Manuela, een
ongeveer 40-jarige ontwerpster van theaterkostuums, is al vele jaren
bevriend met de 20 jaar oudere Bacha, stuwende kracht achter het Parijse
kantoor van Amnesty International. Bacha is van Pools-joodse afkomst en
is in de tweede wereldoorlog gemarteld door de nazi´s. De manuscripten
van de boeken die ze schrijft over de schendingen van de mensenrechten
worden door haar trouwe vriendin Manuela uitgetikt. 1986, Frankrijk, 90 minuten |
|
|
|
|
Een nieuwkomer op een meisjeskostschool slaat de geheime relatie gade tussen haar twee kamergenoten. Lekker ouderwets en spannend. Regisseuse Lea Pool staat bekend om haar lesbische dramafilms zoals Anne Trister. Sommigen vonden deze ietwat te somber. Nu zullen sommigen juist weer vinden dat ze naar de andere kant van het spectrum doorslaat, die van klef en romantisch. Toch is het einde een oprechte, tragische tranentrekker. Een belangrijk thema’s is die van de behoefte aan (moederlijke) zorg. Het hoofdpersonage heeft haar moeder verloren, zij zorgt op haar beurt weer voor de tuinen met de gemoedelijke tuinman. Haar kamergenote ontfermt zich over een gewonde valk. Tegelijk luidt de achterliggende boodschap dat de natuur dus gerespecteerd en verzorgd moet worden. Of dat nou een plantje is of je persoonlijke trots die alleen kan groeien als je voor je ware aard uitkomt, in dit geval homoseksualiteit. Wie dit verzuimt brengt zichzelf - of anderen - schade toe. 2001, Canada, 100 minuten |
|
|
|
|
Na de dood van haar moeder gaat Manuela (Romy Schneider) naar een meisjeskostschool waar een streng regime heerst en zeker geen plaats is voor, al dan niet lichamelijk, verlangen. Alleen de lerares Duits heeft begrip voor de aanpassingsproblemen van de leerlingen. Onder alle kinderen is zij populair maar Manuela gaat zo ver openlijk haar liefde te verklaren. Het hierdoor uitgedaagde systeem veroordeelt Manuela tot zieke en besluit dat zij moet worden genezen. "Genezen? Waarvan moet ik worden genezen?" vraagt Manuela en brengt daarmee het systeem aan het wankelen. De lerares houdt vol tegenover Manuela dat zij voor haar geen uitzondering kan maken. Maar tegen de directrice verklaart zij: "Was Sie sunde nennen, nenne ich den grossen Geist der Liebe, der viele Formen hat." (Wat u zonde noemt, noem ik de grote geest der liefde die vele vormen kent.) 1958, Duitsland, 85 minuten |
|
|
|
|
1991, Duits, 82 minuten |
|
|
|
|
1990, Engels, 186 minuten
|
|
|
|
|
1991, Engels, 94 minuten |
|
|
|
|
1994, Engels, 90 minuten
|
|
|
|
|
1994, Engels, 102 minuten |
|
|
|
|
Vanaf het moment dat Alex Koyama zich voorbereidt op het maken van een film over de de genots- en pijncultuur van het tatoeëeren, lijkt er niets anders meer voor haar te bestaan. Via een oproep in een tatoo-tijdschrift komt ze in contact met Chris Black die toegeeft het tatoeëeren als puur genot te ervaren. Hoewel Chris geobsedeerd is door Alex beschouwt deze haar contact met Chris als levende research. Ze gaat voorbij aan het feit dat Chris in de knoop zit met zijn/haar sexuele identiteit en diep gestoord is. Onvermijdelijk escaleert hun ongelijkwaardige relatie in een drama. 1995, Canada, 85 min. |
|
|
|
|
1995, Engels, 102 minuten |
|
|
|
|
1961, Engels, 107 minuten |
|
|
|
|
1995, Engels, 90 minuten |
|
|
|
|
1995, Engels, 88 minuten
|
|
|
|
|
1994, Engels, 93
minuten
|